Πίσω στις τωρινές εκθέσεις
Αστρολάβος δεξαμενή 04.02.10 - 06.02.10

Την Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου εγκαινιάζονται στην Αίθουσα Τέχνης “ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ δεξαμενή” (Ξανθίππου 11, Κολωνάκι, τηλ: 210 7294342, 3, φαξ: 210 7293317, www.astrolavos.gr, gallery@astrolavos.gr, ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή: 10.30-14.00 & 18.00-21.00, Σάββατο: 10.30-15.00), η έκθεση ζωγραφικής, της Άννας-Μαρίας Παπαδημητρίου με τίτλο: “ Lightscapes “  και η έκθεση ζωγραφικής και κατασκευών της Σοφίας Παρασκευοπούλου, με τίτλο: “ Ήταν κάποτε παιδιά “.





Στο μεσαίο επίπεδο της γκαλερί, η Άννα-Μαρία Παπαδημητρίου, εκθέτει τη νέα της δουλειά, με βασικό άξονα το τοπίο σε μία ονειρώδη, αφαιρετική αναπαράσταση, όπου το χρώμα και η απόδοση του φωτός, κυριαρχούν με ένα νέο υπερρεαλιστικό, ιμπρεσιονιστικό ύφος. Μετά τη συμμετοχή της στην έκθεση: Σύγχρονοι Δημιουργοί της Αφαίρεσης, το 2007, η Παπαδημητρίου έρχεται με τα Lightscapes της, έργα μεγάλου, μεσαίου και μικρού μεγέθους, λάδια σε καμβά και χαρτί, να ταξιδέψει το θεατή στον φανταστικό χωρο-χρόνο της Τέχνης (ζωγραφικής) , αλλά και της ζωής.
Η ίδια η καλλιτέχνης αναφέρει : «Από νωρίς, στη διάρκεια κιόλας των σπουδών μου κι ενώ είχα απέναντί μου το μοντέλο, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι άρχιζαν να με αφορούν πολύ περισσότερο οι εικόνες της παλέτας. Οι αναμίξεις των χρωμάτων επάνω της, έδιναν τόπους και δρόμους αταξίδευτους, πολύ περισσότερο προκλητικούς. Με απορροφούσαν. Αυτό που με ενδιαφέρει και με προκαλεί είναι το να εισέλθω σε έναν χώρο εξομολογητικό, να μετακινήσω τα όριά μου, τους τοίχους μου, να ‘ανοίξω’ ενεργοποιώντας το ασυνείδητο, ανασύροντας μέσω των συνειρμών διαφορετικούς τόπους επικοινωνίας  με την ύπαρξη: Μνήμες του νερού, μνήμες  του ουρανού. Να επιχειρήσω ελεύθερη πτήση, κατάδυση και ανάδυση: Μνήμες του ονείρου. Να «ανοίξω». Να δω στιγμές του μέλλοντος να μορφοποιούνται στο παρόν. Τόσες εικόνες σε αναμονή. Τόσα δυνητικά ξέφωτα… ».
Ο προσανατολισμός ανατρέπεται συχνά. Το φως διαρκεί. Ο χρόνος δεν διακρίνεται. Η απουσία, επιβεβαιώνει την παρουσία του εαυτού σου, των σκέψεών σου. Βρίσκεσαι εσύ με εσένα. Και όμως αυτός ο ανοίκειος χώρος είναι το πιο δικό σου σπίτι. Είσαι περήφανος που δεν του έβαλες στέγη ή τοίχους, που δεν έτρεξες να το χτίσεις.
Το ανοίκειο ως χώρος πιο ανοιχτός, πιο πλατύς, τεντώνει τις άκρες του προς κάθε κατεύθυνση, ατενίζοντας στιγμιαία την αλήθεια. Μια στιγμή όμως αρκεί για να την ανατρέψει. Να την ανοίξει περισσότερο και να την επαναπροσδιορίσει. Αυτή η διαδικασία είναι αναπόφευκτη στο ζωγραφικό έργο της Παπαδημητρίου. Το έργο συνδέεται και  συγχέεται με το σώμα. Οι διαδοχικές επικαλύψεις και αναδεύσεις της ύλης κάποτε κάνουν το έργο βαρύ. Οι αποσκευές βαραίνουν σε ένα ταξίδι μακρόχρονο.

Γι’ αυτό το ταξίδι σου μιλούσα. Για ένα βουνό που πρέπει να διασχίσεις. Εσένα τον ίδιο.















Την ίδια περίοδο στο κάτω επίπεδο της γκαλερί, παρουσιάζεται η έκθεση ζωγραφικής και κατασκευών της Σοφίας Παρασκευοπούλου, με τίτλο: “ Ήμασταν κάποτε παιδιά ”. Με έντονες αναφορές στην αισθητική των Κόμικς, αλλά και του γκράφιτι, η καλλιτέχνης δημιουργεί τις δικές της ποπ – εικαστικές φιγούρες, τις οποίες εντάσσει σε έναν κόσμο δραματικό, όπου κυριαρχεί το άσπρο-μαύρο, με λίγες εξαιρέσεις φωτεινότητας και χρωμάτων έντονων όπως το κόκκινο της καρμίνας ή τα γυαλιστερά γκλίτερ πράσινα και μωβ.









Πρόκειται για έναν ολόκληρο κόσμο, που μοιάζει να προέρχεται εξ’ ολοκλήρου από παραμύθι – ένα σύγχρονο γκόθικ παραμύθι, στο οποίο οι ήρωες, τα παιδιά αναζητούν διεξόδους μέσα απ’ τη σκοτεινή πολύβουη πόλη στην οποία ζουν. Και η διέξοδος βρίσκεται σε έναν κόσμο ονειρικό, τον οποίο δημιουργεί η φαντασία τους! Μέσα στο φως της οθόνης του υπολογιστή ή της τηλεόρασης, τις ιστορίες των καρτούν και των πλαστικών παιχνιδιών, δημιουργούν δικές τους χρωματιστές ιστορίες, χρωματιστούς κόσμους, χρωματιστά όνειρα. Η μελαγχολία τα συνοδεύει, αλλά και η ελπίδα ενυπάρχει στα όνειρά τους.
Η αισιοδοξία υποβόσκει στο παιδικό βλέμμα, στα διάπλατα ανοιγμένα μάτια, που αχόρταγα αναζητούν τη φωτεινότητα αυτού ή ενός άλλου κόσμου. Τα δάση των παραμυθιών ήταν κάποτε φωτεινά, τώρα τα δάση, τα ποτάμια, οι λίμνες, τα ξωτικά, οι νεράιδες, τα δέντρα είναι κάπως πιο σκοτεινά. Τα παιδιά όμως, οι μεγάλοι του μέλλοντος θέλουν να χτίσουν πόλεις, σπίτια με χρώμα. Να κάνουν τη ζωή πιο φωτεινή. Ίσως τα όνειρα να ξέφυγαν από τα σκοτάδια, αλλά και αυτά μονάχα για παιδιά που ονειρεύονται με μάτια ορθάνοιχτα.

Διάρκεια εκθέσεων έως : Σάββατο 6 Μαρτίου 2010.
ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ-δεξαμενή:  Ξανθίππου 11, 10675 Κολωνάκι, τηλ. 210 7294342, 3.


   Πίσω στις τωρινές εκθέσεις