Πίσω στις τωρινές εκθέσεις
Αστρολάβος δεξαμενή 05.11.09 - 28.11.09

Την Πέμπτη 5 Νοέμβρη εγκαινιάζεται στην Αίθουσα Τέχνης “ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ δεξαμενή” (Ξανθίππου 11, Κολωνάκι, τηλ: 210 7294342, 3, φαξ: 210 7293317, www.astrolavos.gr, gallery@astrolavos.gr, ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή: 10.30-14.00 & 18.00-21.00, Σάββατο: 10.30-15.00), η ομαδική έκθεση ζωγραφικής, με τίτλο: Alternative Young – Το Νέο στη Ζωγραφική”, των καλλιτεχνών: Ευρυδίκης Καλλιμάχου, Κατερίνας Κωνσταντινίδη, Φώτη Πεχλιβανίδη & Νεκταρίας Ρουμελιώτη.


Ευρυδίκη Καλλιμάχου

Ευρυδίκη Καλλιμάχου

Ευρυδίκη Καλλιμάχου



Κατερίνα Κωνσταντινίδη

Κατερίνα Κωνσταντινίδη

Κατερίνα Κωνσταντινίδη



Η Ευρυδίκη Καλλιμάχου παρουσιάζει έργα αφαιρετικά, με έμφαση στην αλληλοδιάχυση και εισροή του ενός χρώματος μέσα στο άλλο, ενίοτε με μονοχρωμίες και ενίοτε με αντιθέσεις τόνων πιο έντονες. Οι λεπτές διακυμάνσεις και παραλλαγές της υφής του χρώματος και μια επέκταση της ιδέας του dripping, εκπέμπουν κατά κύριο λόγο τρυφερότητα ή εσωτερικές εντάσεις, οι οποίες αντιπαρατίθενται με την συνήθως αυστηρή δομή της σύνθεσης. Η τρυφερότητα των χρωμάτων, η αντιθετική παρουσία ελάχιστων κηλίδων σκληρού μαύρου, η αυστηρή δομή με τις λεπτές διακυμάνσεις και παραλλαγές της υφής είναι επίσης χαρακτηριστικά στοιχεία του αφαιρετικού της ύφους. Τα έργα αναφέρονται στη βιωματική της εμπειρία, με το περιεχόμενό της έτσι μεταλλαγμένο, ώστε ο θεατής να μην αποκομίζει μιαν αναπαράστασή του, αλλά να μπορεί να αναγνωρίζει την ποιότητά του.
Η ίδια λέει για τη δουλειά της: “Η ζωγραφική για μένα είναι μια πράξη δέσμευσης αλλά και λύτρωσης γιατί αποτελεί μια ελεύθερη νοηματοδότηση της ζωής μου. Συγκεκριμένα, με τη βοήθεια της αφαίρεσης προσπαθώ να εκφραστώ με εικόνες που δεν έχουν ακόμη οριστικά οργανωθεί μέσα στο νου μου, γιατί η δημιουργία τους υπαγορεύεται από μια αδήριτη αναγκαιότητα (..) Με την αφαίρεση μπόρεσα να απαλλαγώ από τα περιττά στοιχεία και να ασχοληθώ με την ουσία του προβλήματος, που θα το χαρακτήριζα ως εκείνο του ορίου δύο διαφορετικών τόπων και της επιθυμίας μου για την ελεύθερη προσβασιμότητά σε αυτούς. Αυτή η προσβασιμότητα έγινε για μένα το σπάσιμο των ορίων, το άνοιγμα, ο ανοικτός ορίζοντας. Από αυτήν την ανοιχτότητα, αναζητώ και πλάθω εικόνες ονειρικές, μέσα από τις οποίες τα πράγματα αναδύονται μέσα στην ηρεμία τους πάνω στο τελάρο (..) Η σημασία της διεργασίας είναι για μένα εξίσου μεγάλη όσο και το ίδιο το τελικό αποτέλεσμα. Μέσα από την ίδια τη ζωγραφική μου πράξη προσπαθώ να επιβληθώ στο κενό και να δημιουργήσω έναν «τόπο-εαυτό». ”
Στη νέα της δουλειά, πειραματίζεται περισσότερο με την υφή του έργου αποβλέποντας διαμέσω αυτής στην ελευθερία της σκέψης. Στην πραγματικότητα είναι σαν να επαναλαμβάνει το ίδιο περίπου έργο, σε μια προσπάθεια να δει πίσω απ’ τον καθρέφτη.

Η Κατερίνα Κωνσταντινίδη παρουσιάζει μεγάλα έργα σε χαρτί που θυμίζουν τοιχογραφίες ή σύγχρονα dark comics. Στα περισσότερα των έργων το μαύρο φόντο κυριαρχεί, προσδίδοντας στις εικόνες μια ατμόσφαιρα-αίσθηση ονειρικού χώρου, υποσυνειδήτου ή του ασυνείδητου. Η αισθητική των σύγχρονων κόμικς είναι η πρώτη προσέγγιση. Η ουσία όμως της μυθοπλασίας της κρύβεται σε μια ολιστική προσέγγιση του γίγνεσθαι, μέσα από τις Ανατολίτικες βιοθεωρίες και κοσμοθεώρηση, στις οποίες ο Διαλογισμός και ο Συμβολισμός υπεισέρχονται στην προσέγγιση, ψυχολογική και οντολογική του ανθρώπου και των ανθρώπινων σχέσεων και συμπεριφορών. Οι μορφές γυναικείες και αντρικές των έργων, είναι κατά κύριο λόγο σύμβολα-προσωποποιήσεις του Θηλυκού και του Αρσενικού αρχέτυπου – του Anima και του Animus- , του Δυικού κόσμου, των Ινδουιστικών θεωριών. Οι σύγχρονοι Άντρας και Γυναίκα, αποτελούν εικαστικές μετενσαρκώσεις του Σίβα και της Σάκτη – της συνειδητότητας και της υλικότητας. Ο Χορός αρσενικού-θηλυκού, η κατάρριψη της δυαδικότητας και η Ένωση των δύο, οι κοινωνικές δομές, η έννοια του χρόνου, η έννοια της γονιμότητας, το αρχέτυπο του τρελού, οι διάφορες έξεις, ο φόβος ή ο έλεγχος, είναι κάποιες μόνο από τις καταστάσεις που η καλλιτέχνης πραγματεύεται εικαστικά, μέσα από μια ανάμιξη Συμβόλων των ανατολίτικων θεωριών και στοιχείων του σύγχρονου δυτικού κόσμου και πολιτισμού, σε μία νέα εκδοχή ενός εξπρεσσιονιστικού συμβολισμού.

Ο Φώτης Πεχλιβανίδης επίσης σε αναφορά με την κουλτούρα των Κόμικς, αλλά με μια προσέγγιση από την πλευρά του δυτικού σύγχρονου ανθρώπου, που είναι ταυτόχρονα θύτης και θύμα της καταναλωτικής κοινωνίας και όλων των συνεπακόλουθων αξιών που εκπηγάζουν από αυτήν, έχει ως βασικό άξονα της θεματικής των έργων του, το θέμα των σύγχρονων σχέσεων και τον τρόπο προσέγγισης των δύο φύλων. Περιγράφει καταστάσεις στις οποίες ο πειρασμός, ο πόθος, ο έρωτας, η πρόκληση, το παιχνίδι των δύο, το παιχνίδι του φλερτ εναλλάσσονται με μία διάθεση ωμής καταγραφής του τι συμβαίνει στον σύγχρονο δυτικό κόσμο. Με έμφαση στο κινηματογραφικό close-up, τα έντονα καθαρά χρώματα, τις πλακάτες, τέλειες, χωρίς εναλλαγές τονικότητας επιφάνειες και τα κλασικά χρώματα της παλέτας των Pop-Art καλλιτεχνών – το μπλε, το κόκκινο, το κίτρινο, το άσπρο και το μαύρο – στους πιο έντονους, φωτεινούς τους τόνους, αντίστοιχους του φωτεινού glam κόσμου, δημιουργεί περιγράφει, αλλά και σαρκάζει τα νέα πρότυτα της νέας εποχής. Οι απλές, καθαρές, λιτές γραμμές με τα μαύρα έντονα περιγράμματα, υπογραμμίζουν τη φόρμα και δηλώνουν τη βεβαιότητα της έκφρασης, αλλά και την (φαινομενική τουλάχιστον) βεβαιότητα του ίδιου αυτού κόσμου.
Η κεντρική μορφή στις εικόνες του είναι πλέον η σύγχρονη γυναίκα – προσωποποίηση ή νέο εικονογραφικό μοτίβο, στη θέση του αλλοτινού προτύπου της γυναικείας ομορφιάς, αυτού της θεάς Αφροδίτης. Είτε αναδύεται από τη θάλασσα ή σηκώνεται από το κρεβάτι της, θα ονομάζεται Αφροδίτη ή Luna ή οτιδήποτε άλλο και το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Η αφιέρωση του καλλιτέχνη είναι απέναντι στην ομορφιά, στο κάλλος του γυναικείου σώματος.
Δημιουργεί εικόνες απλές, άμεσες που μας υπενθυμίζουν την αναγκαιότητα του έρωτα στη ζωή μας.
Του αρέσει η παρεξήγηση μεταξύ της μεγάλης-υψηλής τέχνης και της κουλτούρας του δρόμου. Κάπου εκεί ανάμεσα θεωρεί ότι βρίσκεται κι ο ίδιος.

Τέλος η Νεκταρία Ρουμελιώτη με Νέο-Υπερρεαλιστικό ύφος και γραφή, αποδίδει χώρους εσωτερικούς με εμμονή στη λεπτομέρεια και στα μοτίβα, εντάσσοντας σε αυτούς μορφές παιδιών με εκφράσεις ενηλίκων. Η εικόνα του παιδιού αντί του ενήλικα, είναι για να υποδηλώσει συμβολικά τις απαρχές του φαινομένου της καταπίεσης των πιο άμεσων ενστίκτων του ανθρώπου, τα οποία στην παιδική ηλικία εκφράζονται πιο άμεσα και πιο αυθόρμητα, ανέγγιχτα ακόμη από τα γενικότερα “Πρέπει” της κοινωνίας. Το Υπερρεαλιστικό στοιχείο έγκειται τόσο στις εκφράσεις, όσο και στις υποβόσκουσες αισθήσεις, που αποπνέουν άλλοτε ειρωνεία ή ερωτισμό, άλλοτε αυστηρότητα & θυμό, άλλοτε βαρεμάρα ή μελαγχολία ή αφηρημάδα• πάντως σίγουρα είναι εκφράσεις που δεν δηλώνουν πάντοτε ευτυχία και παιδικότητα και θα ήταν ίσως πιο ταιριαστές σε ενήλικες παρά σε παιδιά. Το Περιβάλλον λοιπόν, τα Πρέπει, η Ηθική της κοινωνίας, ως αντίπαλοι του Αυθορμητισμού, του Ενστίκτου, της Παιδικότητας. Οι εσωτερικοί χώροι στους οποίους εντάσσει η καλλιτέχνης τις μορφές, είναι επίσης χώροι υπερρεαλιστικοί. Το αποστειρωμένο ‘λευκό’, κυριαρχεί και εναλλάσσεται με παλ τόνους και πολύ λεπτομερειακά – εμμονικά σχεδόν αποδοσμένα -, μοτίβα ταπετσαρίας στους τοίχους, τα οποία παραπέμπουν στα εσωτερικά των αστικών κατοικιών της εποχής του μεσοπολέμου ή και παλαιότερων εποχών – τότε όπου η αυστηρή Ηθική και τα Πρέπει, εγκλώβιζαν, καταπίεζαν, ενοχοποιούσαν, ευνούχιζαν τις φυσικές τάσεις του ανθρώπου. Η ζωγραφική αντίληψη συνάδει με το νόημα και το περιεχόμενο. Οι μορφές μοιάζει να μην πατούν στο έδαφος, υπερρεαλισμός, ντεκουπαρισμένες φιγούρες ενός άλλου κόσμου πιο παιδικού, σε έναν κόσμο ενηλίκων. Οι αναφορές στους Κλασικούς μετά την Αναγέννηση και τους Υπερρεαλιστές υπάρχουν μεταλλαγμένες και κάτω από τις επιρροές και της σύγχρονης υπερρεαλιστικής αισθητικής της φωτογραφίας και του φωτομοντάζ.



Φώτης Πεχλιβανίδης

Φώτης Πεχλιβανίδης

Φώτης Πεχλιβανίδης


Νεκταρία Ρουμελιώτη

Νεκταρία Ρουμελιώτη

Νεκταρία Ρουμελιώτη

Διάρκεια έκθεσης έως : Σάββατο 28 Νοέμβρη 2009.
ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ-δεξαμενή:  Ξανθίππου 11, 10675 Κολωνάκι, τηλ. 210 7294342, 3.


   Πίσω στις τωρινές εκθέσεις