Πίσω στις περασμένες εκθέσεις
Αστρολάβος δεξαμενή 02.10.08 - 01.11.08

Την Πέμπτη 2 Οκτώβρη, εγκαινιάζονται στην Αίθουσα Τέχνης "ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ δεξαμενή" (Ξανθίππου 11, Κολωνάκι, τηλ: 210 7294342, 3, φαξ: 210 7293317, www.astrolavos.gr, ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή 10.30-14.00 & 18.00-21.00, Σάββατο: 10.30-14.30), η έκθεση ζωγραφικής της Μαρίας Μαρουδή με τίτλο: " Backward Progress " (στο κάτω επίπεδο της αίθουσας) και η έκθεση ζωγραφικής και κατασκευών της Μαργαρίτας Πέτροβα, με τίτλο: " Οικο - ιστοί " (στο μεσαίο επίπεδο).

Η Μαρουδή, σε συνέχεια της έως τώρα εικαστικής της πορείας και των αναζητήσεών της σε σχέση με το υλικό και τις ματιέρες του, επιστρέφει στις δύο διαστάσεις και τον καμβά ως υπόβαθρο, τον οποίο σε αυτή την ενότητα δουλειάς δουλεύει με έμφαση στις μικτές τεχνικές και τις επικολλήσεις υλικών όπως το χαρτί, η εφημερίδα, το ύφασμα κ.α. Η κυρίαρχη θα έλεγε κανείς σημασία της υλικότητας στα έργα αυτά και ιδίως ο τρόπος με τον οποίο εντάσσονται οι μεγάλες επιφάνειες των φθαρμένων, χαραγμένων, τσαλακωμένων ή και σκισμένων υλικών στις συνθέσεις της, είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την κυρίαρχη ιδέα της έκθεσης, η οποία προέχει ακόμη και του θέματος του κάθε έργου. Το Backward Progress ή μεταφράζοντας ελεύθερα Συνεργός σε οπισθοχωρητική πορεία, είναι ενδεικτικό της δριμείας κριτικής που ασκεί η καλλιτέχνης στα κοινωνικά τεκτενόμενα της εποχής μας. Κάποτε συνεργός, αλλά σήμερα ανήμπορος να αντιδράσεις στην πορεία μιας κοινωνίας που ενώ φαίνεται να κοιτάζει μπροστά, δημιουργεί εντούτοις τη βεβαιότητα ότι βαδίζει προς τα πίσω. Μια κοινωνία που συντηρητικοποιείται ως προς τις ιδέες και τα οράματά της, που αποστρέφεται στο σύνολό της, καχύποπτη, την οποιαδήποτε ουσιαστική αντίδραση γεννιέται μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα.
Αλλοτριωμένη, ξεκομμένη απ' το περιβάλλον της, άπληστη, αδιάφορη, αυτοκαταστροφική.
Οι μεγάλες χαραγμένες σκισμένες και αλλοιωμένες απ' την χρήση του χρόνου επιφάνειες και τα επάλληλα στρώματα εφημερίδων που αναιρούν το ένα το άλλο, συνθέτουν ένα τοπίο θολό τώρα πια, άχρωμο, συγκεχυμένο, ακαθόριστο, σχεδόν ουδέτερο. Τοίχοι, απ' όπου ιδέες, θέσεις και συνθήματα, χρώματα, φαντασία και χιούμορ έχουν πια χαθεί. Λέξεις χωρίς νόημα, μαύρα στίγματα σε "αδιάφορο" φόντο. Λουλούδια, τυποποιημένα σχέδια υφασμάτων και χαρτιών επίθετα, απαλλαγμένα ωστόσο από τον διακοσμητικό τους χαρακτήρα, αποτυπώνουν τη διαταραγμένη σχέση μας με την φύση, όπου το ψεύτικο είναι τόσο ωραίο που μοιάζει με αληθινό και το αληθινό με ψεύτικο. Παιδιά σχεδιασμένα με κάρβουνο, μολύβι, ακρυλικά, φιγούρες παράκαιρες, παλιομοδίτικες, λίγο γλυκερές, χαρούμενες πάντως, αναπολούν μια χαμένη (αν υπήρξε ποτέ) αθωότητα και εκφράζουν ίσως μια ελπίδα για το μέλλον.
Η Μαρία Μαρουδή με την χρήση αυτών των ευτελών υλικών, μέσα απ' το παιχνίδι της ματιέρας, των εντάσεων, των αντιθέσεων και της αρμονίας που συναποτελούν το έργο της, σε μια ατμόσφαιρα συνολικής φθοράς και με μια αίσθηση μελαγχολικής νοσταλγίας, συνθέτει ήρεμα όσο και αποφασιστικά την καταδικαστική της απόφαση για το τώρα και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον μέσ' απ' την αναδρομή - ενδοσκόπηση και των επιτευγμάτων του παρελθόντος.



Η Μαργαρίτα Πέτροβα, εκθέτει την ίδια περίοδο στο μεσαίο επίπεδο της αίθουσας, σε μια έκθεση με τίτλο: " Οικο - ιστοί ", στην οποία η καλλιτέχνης προσεγγίζει εικαστικά τον κόσμο των αντικειμένων, πεπεισμένη πως τα αντικείμενα, προικισμένα με πάθος, μπορούν να μιλήσουν και να έχουν μια δική τους ζωή.
Αυτό που την ενδιαφέρει είναι μία ατμοσφαιρική προσέγγιση των σημείων όπου τα αντικείμενα δραπετεύουν από την αξία χρήσης τους, αποκτώντας μέσα από την παρέμβασή της ένα νέο ρόλο.
Σκοπός της δημιουργού, να ματαιωθεί κάθε λειτουργικότητα του χαρακτήρα τους και μέσω της καλλιτεχνικής παρέμβασης - διάδρασης, να αναχθούν σε αισθητικά αντικείμενα, σε έργα τέχνης.
Τα αντικείμενα που χρησιμοποιεί η Πέτροβα, παλιά έπιπλα, τραπέζια, καρέκλες αλλά και κορνίζες, ή μαξιλάρια, καμβάδες κεντήματος, είναι από εκείνα, που διακοσμούσαν τις περασμένες δεκαετίες τα αστικά σπίτια και η καλλιτέχνης τα συνδέει εικαστικά με ετερόκλητα υλικά όπως ο πλαστικός χλοοτάπητας, κουμπιά, νάιλον, κλωστές, φτερά και δαντέλες.
Μέσα από τα έργα-κατασκευές της, θέλει να προσδώσει μια αντικρουόμενη αίσθηση σπιτικής θαλπωρής και μυστηρίου, ενώ ταυτόχρονα διαπραγματεύεται τις έννοιες των ορίων, της περιφρούρησης και του εγκλεισμού.
Μέσα από τη δουλειά της αυτή η Πέτροβα, θέτει τα προσωπικά της όρια σε σχέση με την κοινωνία που ζει και τη φύση της ως γυναίκα, ενώ καλεί τον θεατή να δει τα δικά του όρια και να δώσει την ερμηνεία του σύμφωνα με τις εμπειρίες και τη δική του ταυτότητα.

Διάρκεια εκθέσεων: έως Σάββατο 1 Νοεμβρίου.


   Πίσω στις περασμένες εκθέσεις